บทที่ 17 พันธนาการที่ไร้ทางหนี
"คนอย่างนาย มันต้องให้เฉียดความตายถึงจะได้รู้ว่าคนอย่างฉันลองถ้าได้ฆ่า ก็จะฆ่าอย่าไร้เมตตา นายโชคดีที่รอดตายมากี่ครั้งแล้วทำไมไม่หลาบจำ หืม?"เจโลตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและกำลังจะหมดลมหายใจลงไปเรื่อยๆ ใบหน้าจากแดงกลายเป็นเขียวคล้ำเสียงไอเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆร่างบางทรุดตัวรูดลงกับบานประตูช้าๆ อีริคก็ยังไม่ลดแรงกดจากผ้า
"ขอร้องสิ อ้อนวอนฉันให้นายยังได้หายใจสิวะ"
"มะ...ไม่..นาย ฆ่า..ให้ตายฉันก็...ก็ อ๊อก"ดวงตาเริ่มเหลือกลาน อีริคมองด้วยสายตาที่แบกแยกออกเป็นสองฝ่าย ทั้งอยากไว้ชีวิตและทั้งอยากฆ่าให้ตายคามือ เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะยกยิ้ม ดวงตาวาวจ้องมองร่างที่ก้มลงไอโขลก สีหน้าค่อยเริ่มกลับมามีสีอีกครั้ง อีริคขยับตัวลุกขึ้นกระชากร่างบางที่ใกล้หมดลมให้ยืนขึ้น
"จะว่าไป...."อีริคหยุดคำพูดแล้วเดินวนรอบตัวเจโล
"มะ หมายความว่าไง"เจโลพยายามหมุนตัวตามอีริคสองมือจับลำคอที่ปวดร้าวจากการถูกกดด้วยผ้า
"หมายความอะไร นายเป็นคนของฉันจำได้หรือเปล่า"อีริคถามช้าๆ สองขามาหยุดลงตรงหน้าคนที่ยืนทรงตัวแทบไม่อยู่ สองมือหนาเท้าลงกับบานประตูห้องคล่อมร่างบางเอาไว้ให้อยู่ตรงกลาง เจโลรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายขึ้นมาทันที
"นายคิดจะทำอะไร"
"ทำอะไรล่ะ นายว่า คนที่ดื้อแบบนายควรจะได้รับการลงโทษแบบไหนถึงจะเหมาะกับนายดี"
"นายหยุดคิดเรื่องบ้าๆในหัวนะ"
"แน่ะ รู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไร"อีริคยิ้มเย็นสายตาที่จับจ้องใบหน้าหวาดกลัวที่พยายามจะผลักเขาออก มือที่ผลักหน้าอกเขาถูกยึดเอาไว้แน่น
"นายไม่ไม่รู้จักเข็ดเจโล ฉันปล่อยโอกาสให้นายครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้นายรู้เอาเองว่าควรจะทำตัวยังไง แต่สมองหมูของนายกลับไม่มีรอยหยักเอาไว้คิด ถ้าเป็นแบบนั้นก็อย่าไปคิดให้เสียเวลา ครั้งนี้ฉันจะทำให้นายได้รู้ว่าใคร!ที่อยู่เหนือนาย ตั้งแต่บัดนี้และตลอดไป"อีริคพูดช้าๆชัดๆย้ำแต่ละคำ เจโลขนลุกเกรียวไปถึงต้นคอ เพราะรู้ว่าคราวนี้ต่อให้เขาคุกเข่าลงอ้อนวอนผู้ชายคนนี้คงไม่ให้โอกาสรอดชีวิตกับเขาอีกแล้วแน่ๆ สายตาขออีริคไม่ลดไปจากดวงหน้า แต่มือคว้าเอาข้อมือสองข้างของเจโลรวบเอาไว้ด้วยกัน เจโล่พยาามจะดันเข่าเข้ากระแทกกลางลำตัวของอีริคแต่ดูเหมือนจะไร้ผล
"นี่นายจะทำอะไร"
"ทำอะไรล่ะ"อีริคตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ"มือจับผ้าขนหนูมัดรวบสองแขนของเจโลเอาไว้แน่น จากนั้นกระชากลากเขาเดินเร็วๆจนเกือบจะถึงเตียง เจโลรีบทิ้งตัวลงกับพื้นเพื่อไม่มให้อีริคทำได้สมใจ อีริคเมื่อเห็นอีกฝ่ายทิ้งตัวลงก็ยกขาขึ้นกระทืบกลางลำตัวของเจโลแรงจนต้องสำรอกน้ำลายออกมา
"อ๊อก"
"ยังมีแรงสินะ แบบนี้สิถึงจะสนุก"อีริคคว้าเนคไทด์ที่อยู่ใกล้มือเข้ามาคล้องรอบคอเจโลเอาไว้แล้วค่อยๆดันปมจนถึงคอหอย
"ร้องสิ ร้องให้พอกับความดื้อของนายนั่นแหละ"อีริคออกแรงรัดอีกครั้งจนเขาเริ่มหายใจไม่ออก ทั้งยังออกแรงดึงจนเขาต้องขยับตัวตามเพื่อไม่ให้เนคไทด์เส้นนั้นรัดเขาจนหายใจไม่ออก สองคนกระชากลากถูมาจนถึงเตียง อีริคหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยเพราะเจโลไม่ได้ยินยอมง่ายดาย
"ให้ตายเถอะถ้าไม่เห็นโลงศพคงไม่หลั่งน้ำตาสินะ"อีริคก้มลงกระชากเสื้อเชิ๊ตที่เจโลใส่จนกระดุมหลุดกระจายลงกับพื้นเสียงดังป๊อกแป๊ก เจโลใจหายเมื่อพอจะเดาทางได้ว่าอีริคตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
"นายอย่าทำอะไรบ้าๆนะอีริค"
"บ้างั้นหรือ มาดูกันว่าความบ้าของฉันจะสยบความดื้อของนายได้หรือเปล่า"อีริคกระชากเสื้อเชิ้ตของเจโลร่นลงมาจนถึงหัวไหล่สองข้าง เจโลพยายามจะถีบขาสู้อีกครั้ง คราวนี้อีริคคว้ามีดที่ซ่อนอยู่ที่ส้นรองเท้าของตัวเองออกมา เสียบลงไปตรงขาอ่อนขอเจโลแล้วดึงออกมาแรงๆเจโลร้องลั่นด้วยความเจ็บ
"ร้องทำไม มันไม่โดนเส้นเลือดนายหรอกน่า"อีริคบ่นจรดปลายมีดกรีดลงบนกางเกงของเจโลโดยไม่ออมแรงสักนิด ปลายมีดกรีดผ่านเนื้อผ้าลงบนผิวหนังของเจโลจากขอบกางเกงจนถึงกลางเนินหน้าท้อง นับว่ายังโชคดีที่เจโลนุ่งกางเกงบ๊อกเซอร์อยู่ข้างในอีกชั้นปลายมีดจึงทำให้เกิดแผลเลือดซิบๆเท่านั้น
"กลัวหรือไง"
"ถ้ามึงจะทำแบบนั้นกูยอมตายซะดีกว่า"เจโลตวาด
"รีบตายไปทำไม เป็นเมียกูมันน่าสนุกออกถ้าได้ลองแล้วจะติดใจจนลืมไม่ลง"อีริคกระชากกางเกงที่ถูกกรีดแยกออก ตอนนี้เจโลอยู่ในสภาพดูไม่จืด สองแขนถูกชูขึ้นเหนือหัวและข้อมือถูกมัดเอาไว้จนแน่น เนคไทด์เส้นสวยรัดอยู่ตรงลำคอแน่น เสื้อเชิ้ตถูกกระชากจนตกลงมาที่หัวไหล่ทำให้ขยับค่อนข้างลำบาก นอนหงายอยู่บนพื้นพรมหน้าเตียง กางเกงถูกกรีดจนขาดแบ่งออกเป็นสองส่วนรวมถึงบ๊อกเซอรฺสีดำที่ถูกกรีดแบ่งครึ่งจนเห็นเนินเนื้อสีขาว สองขายังถูกสอดอยู่ในขากางเกง
"อืมมม มันต้องกรีดให้ยาวกว่านี้"เสียงครืดแคว้กดังขึ้นบาดหูเจโลเข้าไปจนถึงหัวใจ อีริคกรีดกางเกงให้แยกออกว้างกว่าเดิมจนเกือบจะถึงสะโพกด้านหลัง
"ใจเย็น อีริค นายใจเย็นก่อน ฉันขอโทษ ฉันจะไม่แข็งข้อกับนายอีกแล้ว ปล่อยฉันก่อน เรามานั่งคุยกันดีๆก่อนจะได้มั๊ยวะ"เจโลตะโกนเสียงสั่น ดูเหมือนอีริคปิดประสาทการรับฟังไปจนหมดแล้ว
